عادت های یک مغز شاد لورتا گرزیانو برونینگ سید مرتضی ارجمندی نسب

وقتی احساس خوبی دارید مغزتان در حال ترشح دوپامین، سروتونین اکسی توسین یا اندروفین است شما خواهان تکرار این احساسهای فوق العاده هستید زیرا مغزتان برای جستجوی آن طراحی شده است، اما همیشه در این جستجو موفق نمیشوید و این غیر طبیعی نیست تا زمانی که نیازهای بقا مانند غذا امنیت و حمایت اجتماعی رفع نشوند مغز ما مواد شیمیایی شادی بخشی را ترشح نمی کند. به این ترتیب پس از آزادسازی مواد شیمیایی و درست قبل از اینکه مغزتان به حالت تعادل برگردد و این چنین برای فرصت «بقای بعدی آماده شوید به مدت کوتاهی جهشی ناگهانی در مقادیر آنها تجربه میکنید. به همین دلیل است که گاهی احساسات شما نوسان دارند. این سیستم عملکردی طبیعت است
بسیاری از افراد عادتهایی دارند که برای بقا خوب نیستند چه میشود اگر مغزمان برای رفتارهایی پاداش در نظر بگیرد که به حفظ بقا می انجامند؟ وقتی دوره حضور مواد شیمیایی شادی بخش در مغز تمام شود احساس میکنید مشکلی وجود دارد بنابراین بار دیگر و به سرعت به دنبال راهی قابل اطمینان میگردید تا دوباره حس خوبی پیدا کنید هر چیزی که پیش از این موثر واقع میشده است مسیری عصبی در مغز شما به وجود میآورد همه ما چنین عادتهایی داریم از خوردن میان وعده گرفته تا ورزش کردن حال میخواهد این عادتها پول خرج کردن باشد یا پس انداز کردن مهمانی بگیریم یا در تنهایی باشیم بحث و جدل کنیم یا صمیمی باشیم اما هیچ کدام از این عادتها نمیتوانند همیشه ما را خوشحال نگه دارند زیرا عملکرد مغز ما چنین مبنایی ندارد هر کدام از دوره های حضور مواد شیمیایی شادی بخش در مغز به سرعت در متابولیسم بدن از بین میروند و به این ترتیب مجبور خواهید بود تلاش بیشتری به خرج دهید تا این مواد همچنان حضور داشته باشند بنابراین ممکن است عادتی که منجر به خوشحالی میشود را آن قدر انجام دهید تا اینکه در نهایت ناخشنودی خود را نشان دهد.
چه عالی میشد اگر میتوانستید مواد شیمیایی شادی بخش را به شیوه جدیدی فعال کنید. آیا خوب نبود اگر می توانستید با انجام دادن کاری که واقعا برای بدن خوب است احساس خوشایندی به دست آورید؟