وقتی نیچه گریست اروین یالوم سپیده حبیب قطره

کتاب وقتی نیچه گریست به رویارویی خیالی فریدریش نیچه، فیلسوف نامی، و دکتر یوزف برویر می‌پردازد. برویر که شهرتش در علم طب، کمتر از آوازهٔ نیچه در فلسفه نیست، از استادان زیگموند فروید (پدر دانش روانکاوی) محسوب می‌شود. اینکه چرا نیچه قهرمان این داستان شده و محور توصیف روان‌درمانی اگزیستانسیال قرار گرفته است، خود داستانی شنیدنی دارد. دکتر یالوم در خلال این داستان جذاب، به توصیف درمان‌های رایج وسواس فکری می‌پردازد که هر دو شخصیت داستان به نوعی گرفتار آن‌اند و از رفتاردرمانی و خواب‌واره تا شناخت‌درمانی کمک می‌گیرد، ولی درنهایت، روش روان‌درمانی اگزیستانسیال است که کتاب بیش از هرچیز، در پی توصیف آن است. در این میان فروید نیز جا به جا در داستان حاضر می‌شود و به تعبیری، الفبای دانشی را که بعدها به‌عنوان شاخهٔ جداگانه‌ای از علم مطرح کرد، از استاد فرامی‌گیرد. در این رمان، یالوم با احاطهٔ کامل به تاریخ، داستان را چنان می‌آراید که خواننده را با خود به سدهٔ نوزدهم و زمان زایش دانش روانکاوی می‌کشاند. امروزه با پیشرفت علوم و روزآمد شدن اطلاعات، خصوصاً در حرفهٔ پزشکی، بسیاری از ما فراموش کرده‌ایم که پیش‌کسوتان از کجا آغاز کرده‌اند و چگونه اندیشیده‌اند تا توانسته‌اند نخستین سنگ هر دانشی را بنا نهند.